Marketeer Team Marketing
In een openhartig gesprek deelt een coachee haar ervaringen bij ADXpert. Over de spanning die voorafgaat aan zo'n traject, de twijfel aan jezelf en hoe de juiste mensen om je heen het verschil maken.
Het begint ermee dat je ziek thuis komt te zitten, maar daar gaat vaak heel veel aan vooraf. Je valt niet van de ene op de andere dag uit. En dan na een paar weken krijg je een bericht van de Arbo dat je langs moet komen. Je hoort eigenlijk overal om je heen dat dit een beetje het ergste is wat je kan overkomen dat je naar de Arbo moet. Daar zat ik toen best wel over in, want je hoort allerlei doemverhalen om je heen, dat ze je meteen weer aan het werk sturen wat je situatie ook is. Je hebt eigenlijk geen idee wat erop je afkomt. Dat is gewoon heel spannend.
Maar eenmaal bij de bedrijfsarts stelde hij me snel op mijn gemak. Hij begreep me en dat was eigenlijk al een opluchting. Hij begreep ook heel goed de reden waarom ik was uitgevallen en dat gaf rust. Precies wat je op dat moment nodig hebt. Ik heb echt hele goede gesprekken met hem gehad, ook over wat ik nodig had en hij dacht daar ook echt in mee.
Een team dat om mij heen stond
In de maanden daarna had ik meerdere keren contact met de bedrijfsarts en de casemanager. En dan komt er een moment dat je gewoon een jaar ziek bent. Dan moet je ook nadenken over hoe nu verder en dat is ook weer spannend. Je weet dan niet goed wat je te wachten staat en wat er allemaal moet gebeuren.
Je krijgt dan een arbeidsdeskundig onderzoek en ook dat klinkt eng als je er niet mee bekend bent. Een beetje zenuwachtig was ik er wel voor. Wat gaan de bevindingen zijn? Ik ben er blanco ingegaan. De bedrijfsarts had het een en ander al uitgelegd, hij had dat goed voorbereid, maar dan nog weet je gewoon niet wat je te wachten staat.
Uiteindelijk is ook dat goed verlopen. Het waren indringende gesprekken, maar de mensen die om mij heen stonden waren ook eerlijk. Ze dachten echt na over wat goed voor mij was, niet over wat makkelijk was. Het advies was helder: vooruitkijken, niet terug.
Ik heb me echt heel erg gesteund gevoeld. Door degenen die om me heen stonden bij ADXpert. Die hebben ook gewoon echt gezegd: we gunnen jou een veel beter verhaal.
Dat voelde ook zo en dat heb ik altijd ontzettend gewaardeerd.
Tweede spoor: spanning, maar ook vol energie
Toen ik startte met het tweede spoortraject, had ik ook daar de nodige spanning. Je hoort er van alles over, dat het een heel intensief traject is, dat mensen er juist klachten bij krijgen.
“De eerste keer als je daar dan komt, dan heb je zoiets van: wie ga ik treffen? Wat gaat er van mij verwacht worden? Wat moet ik allemaal gaan doen? Terwijl je eigenlijk überhaupt bijna geen energie hebt.”
Maar mijn coach stelde me snel op mijn gemak. Ze legde rustig uit hoe het traject eruitziet, dat we het in stappen zouden doen. Dat gaf rust en ook weer energie om te gaan solliciteren. Want ik ben eigenlijk meteen volle bak begonnen. Mijn coach zei altijd: bij jou moet ik precies omgekeerd denken. Normaal doe je eerst allerlei onderzoek naar wat bij je past. Maar ik wist eigenlijk heel goed wat ik wilde. Ik had er al lang over nagedacht. Ik heb gewoon op twee richtingen tegelijk gesolliciteerd, want ik dacht op een gegeven moment komt er vanzelf wel uit wat bij mij past. En dat deed het ook.
Bevestiging die je nodig hebt
Elke keer kwamen de gesprekken met mijn coach toch weer op hetzelfde uit. Dat mijn vakgebied echt bij mij past. Maar ook iets anders, iets wat misschien nog waardevoller was. Na zo'n periode ga je namelijk aan jezelf twijfelen. Lag het aan mij? Had ik iets verkeerd gedaan?
Je twijfelt constant aan jezelf. En dan ging ze toch wel weer doorvragen, op een andere manier. Waardoor je er toch uitkwam dat je zegt: Oh nee, zo is het eigenlijk gewoon niet. Het is toch gewoon zoals ik het had.
Die twijfels heeft ze weggenomen. Niet door te zeggen wat ik wilde horen, maar door te blijven doorvragen totdat ik er zelf uitkwam. En dat heeft me geholpen om het iets makkelijker achter me te laten. Want als je dat niet doet, neem je het als rugzak mee naar je nieuwe baan.
Vier maanden en een nieuwe baan
Ik heb vier maanden gedaan over het tweede spoortraject, terwijl ze normaal zeggen: na vier maanden beginnen ze pas met solliciteren. Ik had anderhalf jaar thuisgezeten en ik was er gewoon klaar mee. Ik wilde vooruit. En mijn coach heeft daar echt fantastisch in meebewogen. Ze dacht echt mee in wat bij mij past, niet in wat het standaardtraject voorschrijft.
De baan vond ik uiteindelijk via een onverwachte omweg. Iemand in mijn omgeving hoorde iets over een organisatie en dat liet me niet los. Ik heb gesolliciteerd en ik ben nu paar maanden geleden begonnen. Een zachte landing, goed ingewerkt en rustig opgebouwd. En nu werk ik gewoon weer.
“Ik ben daar nog elke dag dankbaar voor.”
